Podczas jednego sikuzawinkiel spotkał był człowieka, który rozmawiał głośno przez telefon i krzyczał w stronę pobliskiego śmietnika, przy któym robił siku jego kolega, z którym przez ten telefon rozmawiał. I on krzyczał temu przy śmietniku, że on tu jest i że wystarczy, że się obróci o 160 stopni i go zobaczy. Tamten przy śmietniku długo nie ogarniał, a jak ogarnął, to zaczął radośnie kroczyć ku swojemu kompanowi. Tyle, że brócił się o 190 a nie 160 i szedł chwiejnym krokiem ku Mejdżorowi, cały uśmiechnięty na widok odnalezionego druha. Mejdżor poczuł się więc w obowiązku wyprowadzić go z błędu i jął machać rękami jak ci sygnaliści na statkach i lotniskach, że TAM! TAM!

Podczas innego sikuzawinkiel spotkał był dwóch tulących się pod murem mężczyzn, co nie jest zaskakujące, ponieważ ludzie w najdziwniejszych miejscach odnajdują miłość. Jak się jednak okazało, oni nie przytulali się, bo to lubią, tylko dlatego, że ten drugi nie ogarniał i nie trzymał się w ogóle na nogach, o czym Mejdżor przekonał się, gdy tamten wyrżnął głową o chodnik. Mejdżor podbiegł i zapytał jak może pomóc, już już, podejrzenie wstrząśnienia mózgu! karetka pogotowia! Resuscytacja metodą holger-nielsena! Choroba morbus-scheiermanna! Okazało się, że wystarczy tylko pomóc przywrócić kolegę do pionu, o trochę go poklepać po mordzie (nie, żeby to pomagało, ale hej, jak ktoś jest nieprzytomny, to czemu sobie nie poużywać?). Okazało się, że ten kolega miał na imię Mesjasz, ale jego przyjaciel mówił do niego Misiu. Można więc powiedzieć, że Mejdżor brał udział w swego rodzaju drodze krzyżowej. Że Jezus upada i tamten mu pomaga.

Podczas balu nie puszczano smerfnych hitów, zagrano jedynie Take Me To The Danger Zone, tudzież Hospital. A Olusia płonie płonącym płomiennym uczuciem do Keitha Flinta i ma on przyjść i im dojebać.